Nijedna stvar koja je popularna i uspela u Americi nije zaživela u Srbiji. Sem, možda, Fejsbuka i upotrebe mobilnih telefona i kad treba i kad ne treba. Očekivani silazak u grotlo vrućine i ludilo besmisla u kojem Srbi imitiraju Amerikance počeo je predstavljanjem najvećeg i najpoznatijeg srpskog brenda: vutre. I njegovom obilatom upotrebom u Skupštini. Svi su vrištali od smeha. Pa i poslovično rezervisani autor ovog teksta.
Ova kratka upadica sa tek završenog festivala stand up na kojem je bilo više od tri hiljade posetilaca. Narod se nemilice smejao, a izvođači su izgledali i govorili kao da dolaze iz klubova gradova istočne obale Sjedinjenih Američkih Država. U čemu je trik? Kako su se Srbi primili na nešto do sada isključivo rezervisano za ljubitelje američkog humora i pasionirane skupljače stranih televizijskih programa sa Interneta.
Stand up (namerno ne upotrebljavamo srpsku transkripciju jer se stand up piše, izgovara i o njemu se govori u anglosaksonskom originalu) prvobitno je nastao u Velikoj Britaniji krajem osamnaestog veka kao sastavni deo muzičkog pozorišta. Pošto je muzičko pozorište bilo najpopularniji vid zabave u jedinjenom kraljevstvu, vrlo brzo su posetioci počeli da zanemaruju operske pevače i recitatore i da dolaze samo kako bi gledali stand up komičare i njihove tačke. Kako su tačke bile refleksija društvenih i socijalnih okolnosti u Velikoj Britaniji, stand up komičari su postali meta ozloglašene cenzorske komisije lorda Čembrlena i morali su unapred da šalju svoja izlaganja kako bi dobili dozvolu za nastup. Pošto većina nije dobila dozvolu, nastupi su zamrli sve do kraja Drugog svetskog rata, kada su piloti koji su izašli iz rata postali komičari.
(Opširnije u štampanom izdanju)