Adam Opel je pravio šivaće mašine u bravarskoj radionici svog oca u Rizelsajmu u Nemačkoj.
Vlasnik je pratio tehničke novotarije i ubrzo počinje da prodaje bicikle, a 1886. godine Opel lansira svoj model “Velociped”, koji vrlo brzo postaje popularan. Na fotografiji je Opelov biciklistički trkački tim sa kraja 19. veka.
U međuvremenu i motocikli ulaze u asortiman proizvoda, a automobilska tradicija Opela počinje 1899. godine, što ovu kompaniju čini drugim najstarijim proizvođačem automobila u Nemačkoj, odmah nakon kompanije “Daimler-Benz”.
U jesen 1902. godine Opel predstavlja “patent automobil Lutzmann” sa motorom od 10/12 konjskih snaga.
Popularnost automobila uskoro počinje da raste i do 1906. već je sišlo više od 1.000 ovakvih vozila sa proizvodnih linija. Do 1914. godine Opel je prestigao sve konkurente i postao najveći proizvođač automobila u Nemačkoj.
Logo i modeli
Prvi Opelov logo predstavljao je inicijale osnivača, Adama Opela, sa bronzanim A i crvenim O. Logo je menjan 1890, kada se pojavio natpis “Victoria Blitz”, potom 1909, kada logo postaje samo natpis Opel, te 1910 – Opel u obliku oka, uokvirenog lovorima. Stilizovani cepelin, kao simbol inovacije i progresa u to vremen, pojavljuje se u logu 1935. godine i postaje ukras na hladnjaku. Krug oko cepelina bio je posvećen počecima – biciklu i taj simbol zadržan je do današnjeg dana. Munja koja i danas preseca krug se pojavila 1964.
U prvim decenijama Opelovi modeli imali su nazive koji su označavali snagu motora ili zapreminu. Sve se promenilo 1935. godine kada se pojavio legendarni model Olimpija, nazvan tako u čast predstojećih Olimpijskih igara, 1936. godine u Berlinu,
Od tada do kraja 80-tih godina 20. veka modeli najčešće nose nazive po činovima u nemačkoj mornarici (kapetan, admiral, kadet, komodor) ili po drugim uglednim titulama (diplomat, senator). Nova praksa, koja važi i danas uvodi se pre dvadesetak godina – Opel se neprimetno vraća samom početku i inicijalima osnivača – svi putnički modeli imaju imena koja završavaju na “A” (astra, agila, korsa, insignija, meriva, zafira), a teretni na “O” (kombo, vivaro, movano).
Zanimljiva je i priča o sovjetskom Opelu. Naime, po slomu nacističke Nemačke fabrika u Branderburgu bila je u zoni pod kontrolom Crvene armije. Rusi su celu fabriku – od proizvodne linije do okvira prozora spakovali i premestili u SSSR, iako je prvobitno bilo najavljeno da će proizvodnja biti izmeštenau Lajpcig. Već 1947. godine pojavljuje se Moskvič 400, vozilo identično Opelu kadetu.
Opel kadet iz 1938:
Moksvič 400 iz 1947:
Već 50-tih godina Sovjeti su izvozili Moskvič 400 u Belgiju, naglašavajući da se rezervni delovi mogu nabaviti u Nemačkoj.